Meatless Friday Dinner @ Scotts Landing Fish and Chips (Surrey)

As I have mentioned on this post, I am abstaining from eating meat on all Fridays of lent.

--------------------------------

March 8, 2019. After Nathan's vaccination, we went to Central City in Surrey to just wait for Daddy Ford there. Past 3pm pa lang kasi at dahil ilang araw kaming hindi lumabas ni Nathan, syempre kailangang gumala muna. Dad fetched us after his work and we did some errands. Pagdating ng dinner time, nag-aya na ako sa Scotts Landing Fish and Chips kasi nga ayaw kong kumain ng karne at wala naman akong maisip na ibang kainin. Sa totoo lang, ayaw kong kumain ng fries kaso nga ano ba ang pwedeng makain na labas na walang meat?

I've always wanted to eat sa Scotts. We used to live in Guildford at palagi namin yang nadadaanan. Katabi rin yan ng Church's Chicken kaya palagi kong natatanaw. I yelp'ed it at maganda naman ang review kaya sabi ko kay Ford subukan namin.

Sa totoo lang, ayaw ni hubby ng fish and chips that time. Ako na lang daw at doon siya kakain sa malapit na Filipino restaurant that sells Ilocano food. Pero closed na yung restaurant na yun so naki-join na lang din siya sa akin.

Expectedly, the place was small pero maganda at malinis naman sa loob. I wasn't able to many pictures of the interior kasi nahiya ako sa owner/cook.

May isang group of diners lang inside when we came at 6:50pm.

Here's their menu:

Picture grabbed from Scott Landing's website

We ordered the cheapest fish pollock hahaha! It's an ordinary day at parang di na kami sanay kumain sa labas ng mahal kapag walang okasyon. The past months, puro fastfood lang kami kasi yun ang mura (kaya naman kami nag-gain ng weight waaah!). Kailangan din kasing magtipid kasi ang daming gastos tapos syempre mahal ang mortgage (plus strata fees at real property tax) ng bahay.

Medyo matagal kaming nag-antay ng order namin kasi pagkabayad ko saka pa lang niluto yung fish. Medyo nakakainip na nga pero ayos lang din kasi masarap ang bagong-luto syempre.

And finally! Two orders of 2-pc pollock with homecut fries and homemade tartar sauce for $24.99 (or Php1,000.00). Wala pang drinks yan ha. Hindi na ako nagbigay ng tip kasi wala namang 'service' eh. Kinuha ko lang sa counter yung food nang maluto na. Saka yung owner na rin mismo ang nagluto.

Our Verdict --- MASARAP nga! At malaki rin ang fish. Naisip nga namin na sana nag-share na lang kami o kaya sana bumili kami ng 2-pc tapos nagdagdag na lang kami ng fish tutal eh konti lang naman ang kakainin kong fries. Oh well, we know na next time.

Mas mahal ang cod at halibut kaya mas masarap for sure. Pero naisip ko, will I shell out $9.40 (tax included) or roughly Php375.00 for one piece of fish? Hindi siguro. Haha, ang kuripot ko na talaga. Ang mahal kasi talagang kumain sa labas dito kaya nagkaka-guilt feelings ako. Tapos as a nanay, panay din ang kuwenta at convert ko.

Cross Border -- July 21, 2018

And so, natuloy din kaming mag-crossborder last weekend. After kong magpatumpik-tumpik, I finally gave in. Hindi ko na-resist ang temptasyon ng Purefoods hotdogs haha. Saka tutal kako I passed naman the citizenship test last July 18 kaya may excuse na na mag-splurge ng konti. We are also going to Edmonton to visit our friends kaya kailangan namin ng hotdogs pamapasalubong.

Pero dahil nga mataas ang value ng US dollars, we decided to use na lang yung remaining USD namin. Naghagilap ako talaga haha! Medyo marami-rami pa naman, pwede pang gamitin ng ilang balik hehe.

July 21, 2018 (Saturday). We left our place at around 12:45pm. Late na kasi late na kaming gumising eh. Hindi naman din kami nagmamadali. We prefer to cross the border ng alanganing oras para hindi mahaba ang pila.

Upon checking online, around 30 minutes ang waiting time sa Peace Arch at Pacific Crossings kaya dun kami sa Aldergrove as usual. Mas malayo iyon pero kesa nakapila ka sa mga "famous" borders na yun ng at least 30 minutes, idrive mo na lang yung oras na yun going to Aldergrove kung saan wala halos pila.

Whenever the Border Officer asks us kung saan o ano ang gagawin namin sa US, we would answer na that we are going to Jollibee. Gets na nila yun haha. Tatawa na sila at magjo-joke.

At dahil wala akong valid I-94, we had to stop briefly in their immigration office. Walang ibang tao dun, kami lang, kaya sobrang bilis. Kinunan ako ng finger prints at photo. Ang sabi ng Immigration Officer, I lost weight daw haha. He must have seen the difference ng current picture ko sa mga nakaraan.

I paid USD6.00 again for my 6-month I-94 validity. Hmmp, di bale na nga. This will be the last time na magbabayad ako niyan because in less than 6 months, siguro naman may blue passport na rin ako.

From Aldergrove Crossing, Westfield Southcenter Mall (where the Seafood City and Jollibee are located) is around 2 1/2-hour drive pa. Nakakainip kasi takam na takam na nga kami sa Chickenjoy.

We arrived at Jollibee ng 4pm and I wasn't expecting a long line kasi nga alanganing oras. Oh well, Sabado nga kasi siguro kaya never napatid ang linya.

We missed you, Jollibee! Noong nasa Pinas kami, araw-araw akong nagmo-motor sa Jollibee (na malapit lang samin) para bumili ng hapunan ni TanTan.

The queue was long pero mas ok na rin kasi makukuha mo na agad ang food mo after you pay. Unlike before na pipila at magbabayad ka tapos bibigyan ka nung parang alarm na iilaw kapag ready na ang order mo. Ang tagal tagal mag-antay. 

Wow, chickenjoy! We paid USD26.50 (or CAD35.78 / Php1,416.16) for these. We wanted to add pa sana spaghetti and burger after kaso pipila na naman ng mga 35-40 minutes.

One Pinoy guy handed this toy to me, baka raw gusto ng bata. Syempre I happily accepted kahit na meron na kami niyan sa Pinas.

Bakit niya binigay sa amin yung toy? Kasi "free" lang yan. Would you believe na parehas lang ang presyo kapag umorder ka ng spaghetti with drinks at kiddie meal na spaghetti with drinks? Tila USD5.99 yata. I learned about it in California kaya sabi ko sa sarili ko na kapag gusto ko ng spaghetti eh yung kiddie meal na ang oorderin ko kahit ayaw ko ng toy.

 After eating, lakad-lakad muna sa mall syempre. Ang tagal kong naghanap ng dresses sa JCPenney at Macy's kaso bigo ako. Kailangan ko kasi ng mga damit for a wedding na aattendan namin sa August at sa forthcoming oathtaking ko (naks!).

Then we went na to Seafood City to buy hotdogs and other pang-ulam. I'll show you what we bought there in another post.

Before leaving, we bought some ensaimadas din from Red Ribbon and Valerio's Bakery. Nakaalis kami ng 7:30pm na.

Off to our next destination -- Walmart! Oo, dinayo pa namin talaga ang Walmart. Ang saya-saya kasi ng mga Walmarts sa US, ang dami-daming paninda. Ibang-iba sa mga Canadian stores.

May batang nabuhayan ng dugo haha. Ang cute nitong nakita naming work tools na trolley kaya binili na rin namin. Walang ganito sa Canada eh.

Ay syempre nagutom ang bagets kaya nagpabili ng Happy Meal. Buti na lang nakaabot pa kami sa Incredibles toy. We got Dash yipeee! (Iba ang toys sa Canada at sa US booo!).

So yun, bago umuwi, pakarga ng gas as usual. Ang laki ng kamurahan ng gas sa US kesa Canada kaya talagang doon nagfu-full tank ang mga Canadians.

Medyo mahaba pa rin ang pila sa Pacific Crossing pauwi. Pero ayos lang kasi ang bait ng border officer na babae. Ni hindi kami tinanong kung ano ang pinamili namin haha. Usually kasi tinatanong nila kung bumili ng liquor o cigarettes eh. Kapag grocery items naman o other goods na hindi naman malaki ang halaga, di naman na nila pinata-taxan.

Anyway, it always feels good to be back in Canada kahit na a few hours lang kaming lumabas. Canada is really our home.

Twelve midnight na nang makarating kami sa bahay. Hindi na nga pala kami nagdinner sa labas, yung mga tinapay na binili na lang namin ang kinain namin.

Salary increase celebration

June 27, 2018 (Wed). Ford's company just had their annual wage and work review and we were happy kasi syempre may salary increase ang asawa ko. The increase will take effect starting July.

To celebrate, nagpakain si Mayor sa labas. Where else eh di sa favorite naming Il Uk Jo Korean-Japanese Buffet Restaurant. Susme, parang nung Father's Day lang eh nandun din kami.

We were contemplating kasi kung sa isang ala carte restaurant kami kakain o doon (wala naman kasi kaming ibang gustong buffet restaurant dito). Nanaig ang pagiging praktikal, nanalo ang Il Uk Jo. kasi kung sa ala carte kami, hindi pa kami mabubusog sa $50. Sa Il Uk Jo, less than $55 lang eh busog na busog na kami. Yun nga lang, ang diabetes! Kaso may excuse naman kami to cheat di ba?

Children below 4 years old are free kaya isa pang gusto namin doon. Eh kasi hindi naman kumakain si TanTan ng food nila, sayang kung ipagbabayad namin tapos walang kakainin. Nagbabaon pa tuloy kami ng Mc Donald's Happy Meal for him.

But anyway, narealize namin na mas ok talagang kumain doon pag lunch time kasi mas mura ang rate. Mas makakamura ka ng around $15 for two persons.

Now about the salary increase.

To be honest, medyo malaki naman siya. Ang problema lang kasi talaga eh malaki ang tax. Sa compute ko, around 60% lang din noon madadagdag sa monthly income niya. At dahil nga lalaki ang gross income ng asawa ko, lalaki rin ang percentage ng income tax.

You know what, minsan bitter si Ford haha. Kasi sobrang daming privileges daw ng low-income families - at the expense syempre of middle-income earners. Kawawa raw talaga ang professional class kasi sila ang talagang nagsa-subsidize sa lower class. Syempre ibang usapin ang sa upper class.

I can't blame him. Nakakalula naman talaga ang annual income tax niya. Equivalent na sa yearly income ng isang 'ordinaryong' empleyado dito.

Not that super laki ng income niya. Kung sobrang laki nun eh di sana hindi na namin kailangang mamroblema sa pagbili ng bahay dito sa BC. At sana hindi na namin kailangang magtipid. Sadyang malaki lang talaga ang deduction sa kanya kanya ganun.

Pero usapan lang naman yung bitterness na yun, syempre talagang nagpapasalamat kami. Ang sabi ko nga sa kanya, mas mabuti ng siya ang nagsu-subsidize kesa kami ang under welfare. Hindi naman maganda sa pakiramdam na umaasa ka sa tulong ng gobyerno noh. When he lost his job in Edmonton, nakakakuha siya ng Employment Insurance (EI) from the government every 2 weeks. And although he paid for that insurance (through monthly deduction sa sweldo niya) and is very much entitled to it, nandun pa rin yung feeling na ayaw mo ng ganun. Na mas ok pa rin na may trabaho ka at kumikita ng sarili mong pera.

Salamat po, Lord, for all the blessings!

Father's Day 2018

As usual, we had a very simple Father's Day celebration last Sunday (June 17, 2018). Days before, we were searching na for a nice restaurant na hindi pa namin nakakainan, pero we ended up having lunch at Il Uk Jo Japanese-Korean Buffet Restaurant again. Kasi comfort restaurant talaga namin ito haha. Bukod sa mura (lalo na kapag lunch), nasasarapan naman kami sa food. Saka matagal na nga rin kaming hindi nakakain dito kasi nga five months kami ni Nathan sa Pinas.

By the way, last year dito rin kami nag-celebrate ng Father's Day haha. We're such creatures of habit.

However, eating there wasn't a good idea. Punuan kaya ang pangit ng puwesto namin. Wala kasi kaming reservation. At dahil maraming tao, ang tagal ding dumating ng order namin. Oh well, ganun naman talaga kapag may occasion, dagsa ang tao sa restos.

Sobrang pangit ng lighting sa loob kaya nanghihinayang ako kapag kumakain kami doon. Di ko makuhanan ng maayos ang food.

I will always be thankful that this guy is the father of my son. Swerte kaming mag-ina. =)

After eating, we went lang sa Guildford Town Centre para maglakad-lakad at magpababa ng kinain. Pero kaloka, ang Nathan nagpoo-poo while I was shopping for pants sa Old Navy. Buti na lang ever-mabait si Daddy Ford kasi inuwi niya talaga si Nathan sa bahay namin (na malapit lang naman) para dun linisin. Bumalik na lang sila sa mall after. Yep, that's Daddy Ford! Kapag nasa labas kami, siya talaga ang in-charge kay little boy. Pinapabayan niya talaga ako na mag-enjoy hehe.

Umuwi na kami after mag-Starbucks (na hindi masarap) at bumili ng new headset ni Dad. Then binigay namin yung gift namin ni TanTan for him. Noong bandang gabi na, naga-aya pa siyang lumabas kaso tinamad ako kasi nga busog pa at nahahassle akong lumabas. Sabi ko mag-fishballs na lang kami sa bahay haha! Buti pumayag naman.

----------------------------

Happy Father's Day, Daddy Ford! Not everyone is blessed with a great father like you! Thank you for everything that you do for us. We love you so much! 

Lalin's Birthday Treat (2018)

February 18, 2018 (Sunday). We were supposed to do an early morning picnic at Quezon City Memorial Circle (Lalin will bring all the food) but we changed plans the last minute. There's no way that Raxie and I could make it before 9am so masyado ng mainit. Kaya yun, kain na lang daw sa new favorite mall ko -- UP Town Center.

I told my friends that I can only go/drive to Manila on Sundays kaya naging linggo na talaga ang meet-ups namin.

We were the first to arrive so pinakain muna namin si TanTan sa Jollibee (kasi chickenjoy lang ang gusto nyang kainin kainis). I brought our kasambahay Ate Charry nga pala kasi na-trauma ako the last time I met up with my girls na kami lang ni TanTan. It was so hard! Grabe ang pagod at hirap ko kasi nga ako lahat.

I was thankful because his Ninang Atty. Mels brought something for him that would keep him busy the whole day.

We didn't want to pressure Lalin into spending a lot for us (she's the breadwinner of her family) kaya ayos lang samin ang Rodic's tapsilog. Ang importante magkasama-sama lang kami. But she insisted that we look for a nicer place naman. Raxie suggested Silantro. Sakto naman because Mels wanted to try their food din daw.

Sobrang puno ang restaurant. I didn't expect that we'll wait for almost an hour to be seated. Ang tagal naming tumayo sa labas. Medyo tinotopak na nga rin si Nathan dahil sa inip.

Finally, nakaupo rin! We were all starving!

Truly a "cantina-style."

Here's their menu. Very concise. At affordable nga.

We had...

Beef Nachos

Dinamita

Grilled Pork Chops

Grilled Marlin

Silantro's Pork Ribs

Paella

We liked the food, medyo bitin nga lang because we were all very hungry haha! Hindi na kami nag-order ng additional kasi ang tagal mag-antay eh. I think Lalin only paid around Php1,600. Not bad at all. I want to bring my husband there kapag nagbakasyon siya sa Pinas.

As usual, direcho sa Starbucks after kumain.

While lining up, ito ba naman ang nakita ko -- my two favorite cakes in Starbucks! Waaaah! Pero talagang tiniis kong hindi mag-order hay. #ihateyoudiabetes

My girls with my boy, such a pleasant sight.

Haha, hindi payag ang anak ko na wala siya sa picture.

I am so happy whenever I am with my friends. They are my people. We don't see each other as much as before, but I know they're just there.

Ooops by the way, nakahabol pa ako sa Starbucks planner! Haha, nag-extend kasi sila ng promo duration. Special thanks to Raxie!

And because katatapos lang ng Valentine's Day, Atty. Mels gave us a little gift. We would always give gifts to each other kasi dati kapag araw ng mga puso. Medyo na-guilty nga kami kasi hindi namin naalala haha. Among us, si Mels talaga ang mahilig magbigay ng kung anik-anik.

Thanks, pare ko! =)

So there, another birthday has been celebrated. I am looking forward to two more birthday treats before I leave -- Mich's (super late na kasi last November pa ang birthday niya) and Mels' (sa July pa ang birthday niya pero iaadvance na niya habang nandito pa ako).

I love you, my girls!