First step towards driving here in Canada

A lot of people ask me why I don't drive here in Canada (since I am driving naman in Pinas) and here are the reasons I would normally give:

• I don't need to drive since I am "just" a stay-at-home mom (Where will I go? Nathan rides the school bus to and from school)
  
• Our car is manual transmission and I only know how to drive automatic
• The moment I get a driver's license, our car insurance will automatically go up with the assumption that I will use it (even if I won't since it's manual)
•  For me to be able to drive here, we need to buy a new car (gastos!) and the cost of insurance will cost an arm and leg.
  
• The husband is really masipag in driving so I have no problem with mobility
• I am naturally a tamad driver (I won't drive if there's someone who will drive for me) 
  

Seven years! I've lived here in Canada for more than seven years and it is only recently that I had the urge to drive. Medyo naiinggit na rin kasi ako sa new-found friends/amigas ko (haha!). Plus Nathan's asking me na rin kung kelan ako kukuha ng license so I can bring him to school sometimes (naiinggit din siguro sa classmates). Ford's also decided na to buy a new car kaya may magagamit na ako. We'll be selling our old car Subaru since hindi na rin naman gaanong nagagamit (Ford's been given a company car). Nanghihinayang talaga ako kasi kung automatic lang yun, matagal na rin siguro akong nagda-drive dito.

Anyway, the plan of driving here was just a plan until I accidentally watched a youtube video about a fellow housewife who suddenly lost her husband last December. As she was totally dependent on him, ang hirap talaga. Ni hindi siya marunong mag-drive!

Shaiks, the story of my life! The seven past years, naging totally dependent din ako sa asawa ko! To the point na pati driving nga na ginagawa ko since I was 18 eh "kinalimutan" ko na. Narealize ko na paano na nga kung may mangyari? Kawawa talaga ako pag nagkataon.

That very night of February 25, 2021, ayan nag-book na kami ng knowledge test sa ICBC! Sa May 15, 2021 pa ang test schedule but at least meron na.

After I pass the test, pwede na raw akong magdrive basta may under supervision of a qualified driver (i.e. my husband). Bigla akong na-excite! After practicing, Ford will enroll me daw in a driving school para mas maging prepared ako sa road test.

I just wish that ICBC accepts my driving experience in the Philippines kahit na more than 7 years na nga ako dito. I will argue na lang na umuuwi naman ako sa Pinas every year (except last year because of Covid) and I still drive there. In fact, I still have a valid driver's license (which will expire nga lang this August 2021). Naku goodluck talaga sa akin!

It might take several road tests bago ako makapasa. Normal naman yun dito kaya I am not expecting na makakakuha ako kaagad ng driver's license sa first try. Natataranta pa naman ako kapag may nagge-grade sa akin (sino bang hindi?). Pero I will keep on trying. First step ko rin kasi yan towards independence. Kapag nagda-drive na ako, there's a better chance na makahanap ako ng part-time job. May option na rin ako na makapag-aral uli sa actual school dito. Kaloka ang daming plans! I am keeping the faith. 

I'll update you sa susunod the driving adventures ko. Ciao! =)

Property Tax 2020

Hay, another big gastos! We received na our property tax notice two days ago, kailangan ng magbayad on or before July 2, 2020.

This is one of the drawbacks of owning a house, may property tax na kailangang bayaran. Naalala ko tuloy when we were just renting in Surrey, ang dami naming extra money lol. Rent at electricity lang kasi ang binabayaran namin. Naisip ko na nga rin noon, what if hindi na kami bumili ng bahay forever? We can save a lot! Pero syempre at the end of the day, doon pa rin kami sa magkaroon ng sariling bahay. Iba ang sense of ownership eh, parang feeling mo may lugar ka talaga sa mundo. Pero syempre, you have to 'pay' to experience that feeling.

At eto na nga, it's the time of the year again. My husband opted to pay our property tax once a year na lang para isang gastusan na lang. Pwede rin kasing gawing monthly yan para hindi mabigat (katulad ng ginawa namin sa previouse house namin sa Edmonton).

Are you curious kung magkano ang 2020 tax nitong humble abode namin? Sige disclose ko na tutal wala naman gaanong nagbabasa nitong blog lol.

It's $1,841.86 or approximately Php73,000+.  If you divide it in 12, $153.49 (Php6,140) per month.

Actually dapat $2,686.86 talaga ang tax pero mayroong Home Owner Grant dito na tinatawag wherein makakadiscount ka ng malaking amount if you use the property as your primary residence. Kaya ayun, nakatipid kami ng $845.

Nagkausap kami ng friend ko from Edmonton and I was shocked that they are paying $3500+ yearly tax for their single detached home na may value ng at least $100,000 less than our townhouse. Ang alam ko kasi, based sa assessed value ng property ang tax. So ibig sabihin mas mahal property tax sa Alberta kesa British Columbia?

Ooops, by the way, every year we receive din a Property Assessment Notice. Nakalagay dyan kung magkano na ang current "value" ng property mo at dyan din bine-base ang tax amount syempre.

The value of our townhouse decreased by 5% this year. In general, bumaba talaga ang value ng lahat ng properties ngayon due to many factors -- law of supply and demand, government policies in home-buying, etc. Tapos siguro next year mas bababa pa dahil sa Covid?  Pero ayos lang yan, wag na lang pansinin tutal hindi naman ibebenta pa. Tataas uli yan later on.

$300-Ayuda from the Government

We're fortunate to be living in a first world country during this pandemic period. Maraming naging tulong ang gobyerno para sa mga nawalan ng trabaho, business owners, renters, students, etc. Kapag nababasa ko ang hirap ng mga Pinoy para makakuha ng ayuda sa gobyerno ng Pinas, di ko maiwasang maikumpara syempre sa naging sistema dito. May program nga dito na tinatawag na CERB (or Canada Emergency Response Benefit) kung saan makakapag-apply ng financial assistance ang sinumang nawalan ng trabaho dahil sa Covid-19. That's $2,000 per month ($500 per week) for up to 4 months. Anyone, as in ANYONE, who applies will be approved. Kahit obviously hindi eligible ha. Kasi nga wala na raw silang time magcheck at magverify, gusto na nilang maiparating agad sa tao ang tulong. Honor system na lang muna daw, later na sila mago-audit.

Luckily, hindi naman namin kinailangan talaga ng tulong mula sa gobyerno kasi hindi naman nawalan ng trabaho ang asawa ko. Sa totoo lang, noong bandang March-April ay nag-worry rin ako kasi nga baka magclose din ang office nila temporarily kasi hindi naman talaga sila "essential" business eh. Thankfully, hindi naman nga. 

The only "ayuda" that we are entitled to during this pandemic is the one time Canada Child Benefit (CCB) payment increase of $300. Dito kasi sa Canada, we receive a monthly child support from the government, depende sa income ng parents. They decided to give an additional $300 per child for the month of May to help families during these difficult times.

Noong una nga akala namin hindi fixed na $300, na maximum na yun at hindi namin makukuha ng buo. Katulad ng sentiments ng middle class sa Pinas, may bitter feelings din kami paminsan (normal naman siguro yun) na puro na lang lower class ang pinapaboran ng gobyerno samantalagang ang laki-laki ng tax na binabawas sa sweldo ng asawa ko. One income family lang kasi kami at marami ring gastusin buwan-buwan. Pero buti naman nga at across the board naman pala ang $300. Kaya ang swerte nung maraming anak haha (4 kids x $300 = 1,200!).

Anyway, I just checked our account online kanina at pumasok na nga ang $300 (every 20th of the month ang CCB payment). I am so happy!

Anong plano ko sa $300? Actually nagastos na namin siya kahit hindi pa dumarating lol!

We badly need a colored printer kasi nga nago-online schooling si Nathaniel ngayon, syempre may mga kailangang iprint. Bibigay na ang 6-year-old laser printer namin kaya kailangan ng palitan.

Pero ang mahal nito ha, inabot ng $337.67 (tax included) kaya paluwal pa kami kaloka.

Salamat sa ayuda, Canadian Government! Malaking tulong rin ang printer na ito for my sanity! I have a lot of projects in mind na sana magawa ko hehe.

--------------------------

Ayuda = assistance

Mamang Sorbetero in Canada

It was around 7:30pm last night (matagal na uling lumubog ang araw ngayon), nang may marinig akong parang maingay sa labas. Nathan was biking with a neighbor friend and Dad naman was grilling burgers in the balcony.

Lumabas ako sa balcony to ask what was happening. Ayun, may ice cream truck daw. Kaya pala nakarinig ako ng ingay ng mga bata. Ang unang naisip ko, "Talaga, may ice cream truck na dumaan dito?"

Pagsilip ko sa baba, itong itsura ng anak ko ang bumungad sa akin. Dad told me na sinabihan daw nya si Nathan na wag ng bumili kasi ang dami naming ice cream dito sa bahay (kabibili ko lang kasi talaga ng marami last Saturday).

Knowing my son, hindi naman yan magpapabili. Inunahan lang ni Dad na wag ng bumili. But I know him so well, matiisin lang pero syempre gusto nya rin. Ang dami kayang batang bumibili kaya nakakaengganyo. I asked him kung gusto niya. Syempre tumango ang bagets.

Medyo sinermonan ko ang asawa ko. "Hay naku, hindi naman ice cream ang bibilhin mo dun eh! EXPERIENCE!"  Nahimasmasan din naman agad ang tatay at dali-daling kumuha ng cash sa wallet nya para mahabol namin ang ice cream truck.

Kaloka, mas excited pa yata ako kay Nathan sa pagbili eh!

Sa Pinas nga kasi ako lumaki at sa batang edad pa lang syempre eh sanay na sanay na akong bumili sa mga sari-sari stores at street vendors. Part ng culture natin yan eh. Minsan yan ang iniimagine ko dito, yung lalabas ka lang ng bahay mo tapos lalapit na sayo ang mga tindero. Nakakamiss talaga!

Nathan is already 5 1/2 years old pero hindi pa nya naranasan bumili talaga on his own, using cash. Wala namang canteen sa school eh, wala ring mga nagtitinda sa labas. Parang feeling ko tuloy kulang na kulang ang life skills nya at this point.

Nagmadali talaga kami kasi baka umalis na ang truck. Haha, nag-uwian pa talaga ang kids para tawagin ang mga nanay nila para magpabili. =)

It was my first time din to experience a food truck na dumaan sa area namin (usually sa mga events lang). Sabagay, we were in Pinas noong ganitong month last year. The previous years naman, sa apartment building kami nakatira.

Medyo kinabahan ako sa presyo noong una (lol!) pero ayos lang naman pala. $5 ang pinakamahal, $2 ang pinakamura. Akala ko talaga lalampas ng five dollars eh.

As usual, hindi nya alam ang pipiliin hehe. Wag na raw drumstick kasi puro ganun na ang kinakain niya sa bahay.

I ended up choosing for him kasi alam kong di niya magugustuhan yung Oreo na tinuro niya. Like me, plain lang ang mga trip nya eh. Gusto ko man siyang maging independent at pumili on his own, sayang ang $4 hahaha!

This one's only $2.50. Shaiks, pag kinonvert pala eh halos 100 pesos din! Sa Pinas, limang piso lang pwede na eh. 

 Parang bigla kong naisip na gusto ko ring magtinda ng ice cream! Ang laki ng tubo eh!

Yung playmate niyang Pinoy, kasunod din naming bumili. Kinarag din ang nanay haha. Ang mga bata nga naman!

Ayan, happy boy na siya! Nag-additional thank you pa sa akin kasi I made a good choice daw. Naks.

Victoria Day 2020

It was the 'May Long Weekend' (May 16-18, 2020).  Ang saya-saya sana kung pwede lang mag-travel eh. Pero dahil nasa kalagitnaan pa rin tayo ng pandemic, olats talaga. Parang wala na ring bearing ang long weekend kasi wala rin naman ngang ibang magawa (except makasama namin si Dad ng 24 hours for 3 days).

The first day of the long weekend, we just bought some stuff from Canadian Tire, Dollarama, and Walmart. The second day, I just slept the whole day. I just cooked longganisa for lunch and that was it. I didn't even wash the dishes kasi talagang sawang-sawa na ako. Nabuburyo na ako sa life lol. Buti na lang mabait ang asawa ko kaya he just let me be.

Sa huling araw ng long weekend, nag-aya na lang si Ford mag-park sandali. Binuksan na nila ang parks dito sa BC, with the warning that people should practice physical distancing, kaya we decided to go to one para nga makaalis naman ng bahay.

Matagal na naming nadadaanan itong Aldergrove Regional Park (na less than 10 minutes lang from our house) kaya dun na lang.

Ahhh, trees are so relaxing talaga!

The park is huge at hindi naman marami ang tao. Maliit ang chance na makakuha ng Covid hehe.

Sobrang sunny (pero mahangin din) kaya we just stayed near the parking lot. Hindi na kami lumayo kasi as Pinoys, takot kami sa araw lol.

Nathan was very happy to be out again! The past two months, talagang sa bahay lang siya at kotse eh.

Ang laki na ng anak ko! He's now 5 1/2 years old.

There were a few groups na nagpipicnic at may dala pang mga ihawan. Medyo nainggit kami haha. Next time babalik kami with matching food na. At kapag maluwag na sa social gatherings, maybe we can invite our new friends, too!

Gustung-gusto nila sa arawan =)

We are grateful for this day. Every day is indeed a blessing.

In dire need of haircut =)

We just stayed there for 1 1/2 hours. Tama na yun, mas safe pa rin mag-stay sa bahay kaya uwi rin agad dapat. =)

PS. Saka ang hirap kapag kailangang gumamit ng washroom eh, delikado.
---------------------------

Ooops, by the way, Victoria Day is a Canadian holiday in honor of Queen Victoria, Queen of the British Empire. Every last Monday preceding May 25 (the queen's birthday) ito sine-celebrate, to give opportunity na rin to Canadians to enjoy a long weekend. Unlike in Pinas, konti lang ang holidays dito sa Canada (tapos bihira pa ang mga calamities) kaya talagang sinasamantala ng mga tao to travel and/or spend time with family.

Victoria Day marks din the beginning of summer dito. Grabe, summer na! Covid-19 deprived us of spring, tapos eto at very limited din ang mga pwedeng gawin this summer. Hay, sana lang talaga matapos na ito so things can go back to the way they used to be (keeping fingers crossed!).
 

My Application to Canadian Citizenship Timeline

Tinanong ako kanina ng friend ko sa Edmonton kung gaano katagal inabot ang Canadian citizenship application ko I decided to blog about my timeline.

Actually, asawa ko ang talagang atat na mag-apply ako (siguro kasi mae-expire na rin ang Permanent Resident Card ko ng January 2019). In fact, siya lahat ang gumawa ng paperworks. Kaya wala akong alam kung may tanong kayo about sa filling up ng application form kasi talagang pinaubaya ko na kay hubby. Ewan ko ba, tamad na tamad talaga ako. All I did was sign.

At syempre, ipasa ang language requirement.

College graduate naman ako Pinas at kung tutuusin, pwede namang isubmit ang diploma at transcript of record (TOR) as language proof pero naisip namin na hassle pa at magtatagal. First, kailangang kumuha pa ng TOR at certification sa Pinas at is-ship so talagang it will take time. Pwede rin iyong i-reject ng Immigration, Refugees and Citizenship Canada (IRCC) kung hindi sila satisfied.

Second, medyo worried nga kasi ako sa documents ko. You see, graduate ako ng University of the Philippines Diliman. Modesty aside, alam naman natin na number 1 university yan sa Pinas. Ang problema lang, yung mismong diploma namin ay nakasulat sa Filipino. O di ba, kailangan pa ng translation? Parang alanganin na. Kaya naisip namin things will be easier if I will take CELPIP-General LS Test na lang. CELPIP stands for The Canadian Language Proficiency Index Program.  For the purpose of applying for citizenship, you just need to take and pass the Listening and Speaking Tests.

Here's how much we paid for the test and the online reviewer. Medyo pricey noh?

I had 8 days to review at sobrang na-stress ako haha. There was a part of me that's rebelling, sabi ko I've been speaking English since I was a child at nakapagsulat na ako ng sangkatutak na term papers in English tapos ngayon kailangaan kong patunayan sa kanila sa nakakaintindi at nakakasalita ako ng Ingles. Based sa mga nabasa ko, sobrang nakaka-pressure daw talaga ang Speaking part kasi nga you'll be talking to the computer. Parang napaka-unnatural. Oh well, wala naman nga akong choice but to comply.

I took the test on December 9, 2017 and I was confident naman na papasa ako. Sixteen yata kaming takers noon and I was the first one to finish. Ang awkward lang kasi tabi-tabi kaming nag-test kaya nagkakarinigan talaga.

I was able to view the results online after just a few days. And as expected, I did well on the listening part and not-so-well on the speaking haha! Kaya panay kantyaw ang asawa ko, parang di raw ako UP graduate. Kahit ako natawa sa sarili ko, pero kasi naman nga napaka-unnatural nung set-up (ang hirap ipaliwanag). Basta wala na akong paki, ang importante eh pumasa ako at masa-submit na namin yung application.

A few more days and I received na rin this letter that contains the CELPIP Official Score Report. Ito ang iaattach sa canadian citizenship application form.

And so we thought ok na. Ime-mail na sana namin ang application when my husband realized na may namiss-out siya. Kailangan ko pala ng NBI clearance from the Philppines kasi nga twice na umuwi ako doon for several months. Sakto naman na pauwi uli ako ng Pinas on January 9, 2018 kaya makakakuha ako at maime-mail back ko kay Ford. Basta I signed na my application na dated kung kailan nasa Canada pa ako.

Buti na lang may NBI Office sa amin sa Marilao so I was able to apply agad for a clearance on January 11, 2018. After a week (January 18), lumabas na at naipadala ko na kay Ford via registered mail.

My husband got hysterical when he learned na via registered mail ko lang pinadala at hindi EMS. Eh kasi naman sobrang mahal nun, Php1,500 (3-10 days daw) as compared to postal na Php125 lang (15 days). Nanghinayang talaga ako. I truly prayed na dumating sana kako or else yari talaga ako sa asawa ko.

Whew, dumating naman nga! At wala pang 15 days ha. Ford received it on January 30 (Canadian time), went online to pay the $630-application fee, and mailed it the following day.

So eto na nga ang timeline:

January 31, 2018 -- mailed the application

March 6, 2018 -- got an acknowledgment receipt of application

July 5, 2018 -- received a notice of invitation to Canadian Citizenship test

July 18, 2018 -- took the Canadian Citizenship test

December 27, 2018 -- received an invitation for Canadian Citizenship ceremony

January 16, 2019 -- attended the Canadian Citizenship oath-taking

All in all, it took almost a year for the whole citizenship application process to commence and finish. I honestly thought it'll be less than a year because I was told in July, when I passed the citizenship test (which I perfected, by the way), that I just had to wait for 2 to 3 months to receive the invitation for oath-taking. But in my case, December ko na na-receive (more than 4 months).

I wondered why and I read somewhere na minsan daw maaga lang nila pinapa-take ng exam ang applicants kasi may open na slots for the test. Tapos syempre medyo magtatagal ang invitation kasi marami pang pending syempre. It actually makes sense kasi nga ang aga nila akong pinag-exam eh.

Hay, I can't believe until now that this is over and that I am finally a Canadian citizen. I am just happily waiting for my passport now. Sana dumating na bukas. =)

Our water and electricity bill

Finally,  dumating na rin ang water at electricity bill namin. Medyo ilang linggo rin kaming na-curious kung magkano aabutin ang konsumo namin dito sa bahay eh.

By the way, this townhouse was turned over to us on November 14, 2018 but we only officially moved on the night of November 20. Here in Canada, every two months sila maningil ng kuryente at tubig kaya nito nga lang namin nakuha ang first ever utility bills namin.

Electricity

From November 14, 2018 to January 16, 2018, they charged us $302.44 (or around Php12,100.00). Dividing it by 58 days (instead of 64 kasi nga November 20 kami lumipat), that's around $5.21 (Php210.00) per day or $160 (Php6,300) per month.

Not bad, actually. Kasi kasama na ang space at water heating dyan. Pati na rin ang cooking (stove) at washing at drying. Winter kasi ngayon kaya 24-7 na nakabukas ang heater. Our townhouse is medium-sized kaya medyo malaki rin ang pinaiinitan. Kung ikukumpara mo sa Pinas, sobrang mura na talaga pumapatak ang kuryente dito. Imagine mo sa Pinas kung magkano aabutin ang bill mo kung maghanapon-magdamag na nakabukas ang centralized aircon. Ginto, grabe.

We'll compare sa summer kung magkano ang bill kapag hindi na kami naka-heater (pero portable aircon naman ang gumagana).


Water.

Sa water naman, $56.27 (discounted final amount) ang binayaran namin for 65 days (November 14, 2018 to January 17, 2019). Dividing it by 59 days, pumapatak na $0.95 (or Php40.00) lang siya per day o around $30.00 (Php1,200) per month. Hindi na rin masama kasi hindi naman ako nagtitipid talaga ng tubig lalo na sa paghuhugas ng pinggan at paliligo (#guilty).

Our water bill could rise up a bit siguro during the summer kung magbababad kami sa bathtub o magi-inflate kami ng swimming pool for Nathan o maghuhugas kami ng car sa labas, pero I am sure hindi pa rin ganun kalaki ang aabutin.

--------------------------

So there, our water and electricity bill for the past two months. Later on, ita-tabulate ko naman ang kabuuang monthly expenses namin para magka-idea kayo how much we're spending. =)


--------------------------

NOTE: Other households have natural gas connection (meron din kami nun dati sa Edmonton) for space/water heating, gas oven, barbecue grill, etc. but we opted not to get one kasi nga all our appliances naman are electric-powered. Yung barbecue grill lang namin ang nangangailangan ng gas connection but my husband is planning to replace it na lang kasi sayang daw kung doon lang namin gagamitin. May fixed fee din yata kasi kahit hindi ka nag-konsumo in a month eh hindi naman laging nagba-barbecue lalo na kapag winter o umuulan.

New Relatives in Surrey

I haven't blogged pa pala that I have a newly-found relative here in Surrey. Ang lapit lang ng bahay nila dito sa amin, pwede ngang lakarin.

I didn't really know Kuya Nilo. Kahit si Mamoosh hindi siya kilala (pero kilala niya si Mamoosh). They saw each other sa burol ng father ni Kuya Nilo sa Lolomboy at noon nga nagkatuntunan na nandito rin ako Vancouver. Basta parang cousin ni Mamoosh ang parents niya (both sides ha).

Kuya Nilo instantly added me sa FB pero dinedma ko. Kasi nga hindi ko naman kakilala. Tapos minessage niya ako na kamag-anak daw niya ako lol (hindi ko pa kasi nakakausap uli si Mamoosh noon kaya hindi ko pa alam). After a few minutes of chatting, ayun nagvoice call na. Sobrang daldal haha, nakakatuwa. Kapag daw nalalaman niya na may kamag-anak sya sa lugar kung nasan siya (tumira na kasi siya sa iba't ibang bansa bago nagsettle dito sa Canada), talagang pinupuntahan niya.

He went back to Canada after malibing ng tatay niya. One week lang talaga siya sa Pinas. The day after he arrived (June 24, 2018), we went to their house to meet him and his wife Ate Rosie and to pick up na rin yung padala ni Mamoosh. I was so happy kasi nga he told me pwede kaming makidala hehe. Kababalik ko lang ng Pinas noon pag talagang ganyang offer eh gina-grab ko!

So yun, may new relative ako dito sa Surrey. Nakakatuwa talaga. Kuya Nilo and Ate Rosie are having their church wedding this August 25 and they invited us. Magkikita-kita daw kami ng ibang kamag-anak namin dito sa Canada at US, at pati na rin ilang kababaryo sa Lolomboy. Nakaka-excite din. Hindi ko sila kilala pero alam nyo naman, nagiging close ang mga magkakamag-anak dito bigla kapag nagkatagpo-tagpo.

---------------------------------------

By the way, ito nga pala yung pinapakidala namin kay Kuya Nilo.

Insert one pack of Red Ribbon macaroons

Medyo mabigat din yung chocolate coins ni TanTan haha! Konti lang kasi ang nabaon naming chocolate coins kaya naubos na agad, eh sobrang paborito ni TanTan that time kaya nagrequest kami sa Lola Mamoosh niya.

Ensaymada talaga ang gusto ko kaso ang bilis mag-expire eh, kaya macaroons na lang. Akala ko ako lang ang kakain kaso nakihati ang asawa ko. Hay naku, tanong ako ng tanong sa kanya kung ano ang gusto niya, ang sasabihin wala. Tapos pag nandyan na pagkain ko eh makikiagaw. Hmmmp.

Yung Fissan pala was so effective sa akin. Nung nasa Pinas ako eh nangangati at ngpapantal pantal ako sa may breast area dahil sa init at pawis, yang Fissan ang nakatulong. May baon naman ako kaso dahil summer din dito sa Canada, nagpadala pa ako ng isa to be sure na di ako mauubusan.

Mainit sa Metro Vancouver

Ang init! Ilang araw ng ganito. Hay, bakit nga ba sinalo ko ang lahat ng summer ngayong taon?

Kung tutuusin, no match ang init dito sa init sa Pilipinas kaso hindi ko pa rin talaga ma-take. Dati na akong mainitin, mas grumabe pa nang matira ako dito sa Canada syempre. Mas nasasanay na kasi lalo ang katawan ko sa lamig.

Hindi ko masyadong nadama ang init the previous summers kasi nag-stay lang ako sa airconditioned room the whole day. Pero ngayon kasi ayaw na ni Nathan sa kwarto, gusto niya sa may sala kasi nandun most of his toys. Hindi naman namin pwedeng dalhin sa room kasi ang lalaki at wala ng space. Extra warm din dito sa apartment kasi kulang sa ventilation. Yung sliding door lang ang pinaka-window namin. Kaya sobrang parusa kapag nagluluto kasi kulob sa kusina.

I can't wait na matapos ang summer. I hate, hate, hate it. It is predicted na medyo lalamig-lamig this weekend, sana nga.

People here in Metro Vancouver were given extreme heat warnings. Concerned na concerned talaga sila sa mga tao, lalo na kapag 30+ (o feels like 30+ na ang weather). Ang government nagse-set up na ng cooling areas. Pet owners are being reminded din not to leave their pets in their vehicles. Basta alarmed na alarmed sila. Nevertheless, enjoy na enjoy ang mga puti sa sikat ng araw. Mega-sun bathing pa ang mga yan. Exact opposite ng mga Pinoy (tulad ko) na takot na takot maarawan haha.

I bought chocolates in the US

People think na katulad ng America, chocolate-heaven din ang Canada. I beg to disagree. In my almost 5 years of living here, feeling ko nga na-deprive ako ng chocolates na gusto ko. Ang konti ng variety sa totoo lang. Sabi ko nga bakit parang mas marami pang tinda sa Pinas?

To compare, ito ang chocolates aisle sa Walmart USA. Pasensya na kung medyo nakakahilo ang kuha ko.

Ito naman ang sa Walmart Canada.

Sobrang konti lang noh? Actually mas may variety sa Superstore (a Canadian grocery store dito na direct competition ng Walmart) pero no match pa rin sa mga chocolates sa US.

Sa totoo lang, napakasimple lang naman ng taste ko sa chocolates. Very basic lang, ayaw ko ng mga gourmet-type kasi tingnan ko pa lang eh natatamisan ako. Tatlo lang ang favorite ko talagang "imported" chocolates sa mundo, pero would you believe na wala sila sa Canada?

I truly find it weird na wala nitong Hershey's Milk Chocolate dito. Ang meron lang ay ung creamy milk chocolates with almonds.

Itong Kisses Milk Chocolate with Almonds ang super tagal ko ng kine-crave kaya I was so happy nang makakita ako ng malalaking packs. Walang ganung kalalaking packs sa dito eh.  Minsan pala may sumusulpot nyan dito sa Canada (last Christmas nakabili ako) pero on an ordinary day, wala talaga sa grocery shelves.

Ito pa! Made in USA lang naman ito pero bakit hindi pa nakaabot sa Canada? Dati nakakabili pa ako nito sa Dollar Tree eh, pero matagal ng wala. Minsan nakakita rin ako nito sa Daiso pero $3+ ang isa (small bar lang yun ha) kaya dedma na lang.

Aside from chocolates, itong Ruffles Cheddar and Sour Cream ang isa pang nabigo akong makita sa Canada. Favorite ko kasi ito.  Grabe, sa SM Hypermarket ay pakalat-kalat lang ito.

Oh well, blessing in disguise na rin siguro na wala nung mga gusto kong chocolates dito kasi nga haler... diabetic! Saka pasalamat na rin na we live near the border, we can cross anytime. Kapag nakalipat na kami sa bagong bahay namin, we'd probably do grocery shopping in Walmart and Target every month, para maiba naman sa panlasa namin.

High Cholesterol

In addition to Metformin for my diabetes, nagsimula na rin akong mag-take nito since July 19.

Yep, maintenance meds to lower high cholesterol. Nang magsabog yata ang mundo ng sakit, sinalo ko na lahat. Mag-39 pa lang ako pero may mga gamot na ako for life. Whew!

Kasali sa blood works ko ang cholesterol last July 7 and just as I had expected, mas tumaas pa ang cholesterol level ko kesa last December. Sa dami ba naman ng nilaklak kong isaw sa Pinas. I am to be blamed, I know. Wala talaga akong disiplina.

From 6.14 in December 30, 2017, 6.57 na siya ngayon. Normal is between 2.00 to 5.19. Very high na daw talaga kung tutuusin. Walang epekto ang fish oil ha. My doctor gave me a month to lower my cholesterol, tapos magpakuha daw uli ako ng dugo. When I asked him papano kung hindi pa rin bumaba, no choice na raw kundi mag-take ako ng gamot. I told him resetahan na niya ako kasi mukhang di ko naman kakayanin.

I want to be realistic. The only solution for my cholesterol level to drastically lower down is for me to significantly cut down on red meat and fried foods. Ano pa ang pwede kong kainin kung ganun? Since I am diabetic, talagang konting carbs na lang ang kinakain ko. At para ako mabusog, talagang nilalakasan ko sa ulam o protein.

It's actually hard to live here in Canada kapag hindi ka talagang taga-dito. I've had a Filipina doctor in Edmonton two years ago and I won't forget our last conversation. Noon pa lang kasi nakita na na medyo mataas ang cholesterol ko.

Ang sabi niya, sa talagang maggagamot na lang ang mga Pinoy dito sa Canada dahil nga sa nature ng pagkain. Mostly greasy, high in carbs and calories, processed. Ano bang healthy ang pwedeng kainin dito sa totoo lang? Salad lang yata. To be honest, hindi naman salad-eating ang average Pinoy (ako hindi kumakain ng salad). Hindi tayo mabubuhay nang yan lang. Ang mga isda naman na nabibili dito na galing Asia, puro frozen na. At dahil frozen, usually ipiprito mo na lang kasi hindi naman masarap sabawan. Super mahal din ang Asian vegetables dito tapos ang lalaki ng pack. Kung magluluto ka ng chopsuey, sobrang laki ng magagastos mo sa dami ng ingredients na kailangan. Sana kung marami kayong kakain. Pinakamura na talagang iulam ang karne sa totoo lang.

Tapos dahil mabilisan ang buhay dito, pinaka-convenient talagang kumain ng mga instant food (noodles, canned goods). Pinakamadaling luto rin ang prito. Sa case namin, ako lang ang kumakain ng mga niluluto kong may sabaw kaya nakakatamad magluto sa totoo lang. Yung anak ko puro pritong galunggong at manok lang kaya madalas sinasabayan ko na lang. Ang sabi ng doktor ko, mag-ihaw na lang daw ako instead na magprito. Ang tedious kaya nun, tapos good for one person lang iihawin ko for lunch halimbawa? Eh madalas gutom na gutom na ako by lunch time tapos magluluto pa ako ng ibang pagkain para sa anak ko tapos susubuan ko pa. Kung may nabibilhan lang sana ng lutong ulam dito sa tabi-tabi na parang sa Pinas, ayos sana.

Basta ang punto ko, ang hirap mag-healthy-eating dito lalo na sa puntong ito ng buhay ko huhu. Kaya talagang tinanggap ko na na maggagamot na lang ako. Pero siyempre pipilitin ko namang bawasan ang pagkain ng mga bawal na pagkain pero I doubt it kung talagang maiiwasan ko totally. Kahit ang nanay ko naiintindihan ang sitwasyon ko. Siya nga raw na nasa Pinas na eh hindi na rin malaman kung ano ang kakainin, ako pa ba na very limited ang food options dito.

Hay, diabetes at high cholesterol. Apart from my unhealthy lifestyle, namana ko rin ang mga sakit na yan sa magulang ko. Pero buti na nga lang at hindi ako "high blood" na katulad ng nanay ko. Bata pa lang ako eh low blood na talaga ako. Sana Po talaga hindi magbago.

July 19, 2019

I am grateful though kasi covered naman ng health insurance namin ang maintenance meds ko kaya hindi ko pinoproblema ang additional gastos. Kung nasa Pinas siguro ako, sobrang manghihinayang ako sa pera. Ang sabi ng nanay ko, Php52 ang isang piraso nung cholesterol medicine niya. Hindi birong halaga yun ha.

Pero dito pala sa Canada, usually 'generic' lang yata ang gamot. Basta ibibigay mo lang ang prescription sa Pharmacy tapos sila na ang bahalang mag-dispense. Unlike sa Pinas na makakapili ka (o ang doktor mo) ng brand na iinumin mo.

Kaya kung titingnan mo, mura lang naman pala ang cholesterol medicine ko for 90 days. $23.17 lang o Php926.80 (around Php10.30 per day). Mas mura pa nga sana yan kung walang dispensing fee na $10.

Yun nga pala, sa bawat prescription medicine na bibilhin mo dito, may $10 silang china-charge. Kahit na good for one month lang halimbawa (o 30 pieces), $10 pa rin ang babayaran mo. So better na imaximize mo na ng for 3 months para tipid. Good for three months lang ang maximum na pwede nilang ibigay eh.

Sa ibang health insurance companies, may co-pay. Minsan 20% ang share ng patient. Buti sa insurance namin (sa company ni Daddy Ford), sinasagot nila ng 100%. May health spending allowance kami in a year at iyon lang ang dapat naming iconsume. Malaki naman sya kaya hindi naman basta mauubos. Kailangan mo lang munang paluwalan sa pagbayad tapos irereimburse nila kaagad through bank deposit kapag nasubmit mo na ang resibo online. =)

Syento!

Yebaaah! It's finally over! I passed the citizenship exam yesterday and I got a perfect score! Wooohooo!

As usual, I was super early. I arrived at Surrey IRRC bago pa man mag-12 noon. Ako ang unang-una na naman haha. I was thankful kasi malamig kahapon (unlike the previous days na sobrang init) kaso ang hirap din palang mag-antay sa labas nang malakas ang hangin haha. Wala pa naman akong jacket. Buti 3/4-sleeved-blouse ang suot ko.

We were allowed to get in at around 12:25pm.

I will no longer discuss the details of the test because the IRCC staff instructed us not to disclose any information about the test and the process. To protect the integrity of the program daw and to be just to all exam-takers. Tama nga naman.

Pero basta yun, I learned during the interview that I got a perfect score. I was so happy! At least my efforts to study have paid off. Kahit na it doesn't matter kung ano man ang score mo (for as long as you pass syempre), syempre natutuwa pa rin ako because I earned extra bragging rights to my husband haha. He also got a perfect score when he took the exam more than two years ago pero mas mabilis akong nakatapos sa kanya kaya mas magaling ako lol.

Now I will just be waiting for the notice of my oath-taking schedule. In 2-3 months daw. It's time to look for a perfect dress.

----------------------------

NOTE: "Syento" is 100 in Filipino.

Wish me luck

Hello! I am taking a break from my cramming review to blog a bit. I need to de-stress lol.

I am actually quite nervous because in less than 13 hours from now, I'll be taking my citizenship written exam already. Yes, it's all happening so fast! If I pass this exam and interview, I'll take my oath of allegiance to Canada na in a couple of weeks (or 3 months at most). I'll share with you the full details of my Canadian citizenship application later on.

So yun nga, cramming ako as usual. I've already read this study guide several times pero gusto ko pa ring ulit-ulitin. I am already (almost) 39 years old, my memory is not as sharp as before. May insecurity na talaga ako sa memorization. But my husband assured me na "madali" lang naman ang exam, 20 questions lang -- 15 mulltiple choice and 5 true or false.

Oh well, let's see tomorrow.

After this exam, medyo makakahinga na uli ako. Almost two weeks ko na ring dalahin ang exam na ito eh. Last July 5 ko na-receive ang email na pinage-exam na nga ako.

Please wish me luck. I really want this over and done with. I promise that I will blog at least four times a week na talaga after this. Medyo napabayaan ko na rin kasi ang blog na ito. Ang dami-dami kong gustong i-document na hindi ko nagawa. Sayang ang panahon.

Movie Tickets From Costco

The last time Ford and I were able to watch a movie here in Canada was in July 2014 pa sa Edmonton. I was five months pregnant with Nathan that time at talagang nanood kami ng KathNiel movie (lol, jologs!) kasi alam namin na after I give birth, matatagalan na talaga uli bago kami makanood ng sine.

And fast forward to four years later, hindi na nga kami nakanood haha! Kung merong Filipino movies that we want to watch, nagpe-pay-per-view na lang kami sa TFC.TV. To be honest, hindi naman kami mahilig talagang manood ng sine kaya keri lang. Sa Netflix lang eh solved na kami.

Pero syempre I still wondered kung kelan nga ba kami uli makakapasok sa sinehan, lalo na at may movie house dito malapit sa amin na palagi naming nadadaanan.

Pero wag ka, just a couple of days ago, we heard our son saying na gusto niyang manood ng Incredibles 2. Puro kasi yan ang laman ng youtube ngayon.

Haha, napag-usapan na namin ni Ford ito not long ago. Sabi namin makakanood kami uli ng sine pero for sure pambata ang palabas dahil nga kay TanTan. Eh parehas pa naman kaming di mahilig sa mga ganyan. Pero syempre no choice kasi ang batang yun ang sentro ng buhay namin lol.

At eto na nga, nag-aya na ang bata. I've seen several FB friends na nagsasama na ng anak sa sinehan, na mga mas bata pa kay Nathan, so I agreed na rin with hubby na manood na nga kami ng sine. Siya naman kasi ang hindi makatiis sa request ng anak hehe.

Ang technique namin kapag manonood ng sine is to buy the tickets in Costco. Mas good deal kasi.

Landmark Cinemas yung movie house na malapit sa amin kaya syempre ito na ang binili namin (meron din silang Cineplex):

For Adults (two pax)

For Kids (one pax)

Haha, medyo naguluhan si Nathaniel kung bakit "big" daw yung ticket. Ang idea niya kasi ng tickets ay maliit -- as in yung tickets na lumalabas sa mga arcade games haha!

Actually yung cardboard na yan ay for payment purposes lang naman. Pagkabayad mo sa cashier, pupunta ka sa may area ng Manager at siya ang magbibigay ng actual tickets.

We paid a total of $42.50 for the tickets ($28.99 + 11.49 = 42.50 + 5% tax). Approximately Php1,700.00 na iyan.

(Note: I didn't know until now na wala palang PST o Provincial Sales Tax na 7% ang movie tickets)

Now how much were we able to save?

Kung sa cinema kami mismo bibili ng tickets, $12.99 each ang adult at 8.99 ang bata. So aabutin ng $36.72 ang three tickets (tax included na).

Yung difference na $5.78 lang bale ang worth ng two medium drinks and two medium popcorn for us ni hubby at snack pack (one small drinks, one small popcorn, at one candy treat) for Nathan. Kaya sobrang good deal na talaga. Ang mahal ng pagkain sa sinehan, alam nyo naman. In fact, yung snack pack nila for kids ay worth $9.00+ na (according to Landmark Cinemas' website).

So there, if you want to watch movies with popcorn and drinks, at dalawa kayo (hindi pwedeng isa o odd number kasi nga good for two ang binebenta nila), better buy sa Costco. Sobrang sulit din yung tickets for kids. Ang drawback nga lang is that you have to be a Costco Member to be able to purchase from them.

We'll be watching later tonight (Friday) and we're excited. Sa totoo lang di kami excited ni Daddy Ford sa Incredibles 2 kasi nga di naman kami mahilig doon pero syempre looking forward kami sa first movie experience namin as a family. Nagreserve na kami ng seats online kaya sure na na makakapanood kami.

Chikahan ko uli kayo later! =)

Goodbye, Auntie Nen. =(

Ford's 88-year-old aunt passed away yesterday (June 19, 2018 - Philippine time). She recently had a pacemaker insertion and we thought she'll be ok na. Kaso dahil medyo may edad na talaga, marami na ring ibang sakit ang dumapo sa kanya.

Auntie Nen is so special to my husband. She acted like his second mother when he was growing up kasi nga kasama nila sa bahay. She was his math teacher and mentor. Siya nga raw ang favorite among the nephews and nieces.

December 2016

If there's one thing I regret, it's that Nathan and I weren't able to visit her during our 5-month stay in Pinas. She was looking for Nathan daw. Kaso they live in Luna, La Union and I don't go there without Ford kasi nga ang layo. Hindi ko kayang dalhin ang bata doon mag-isa. Wala na rin kasing tao masyado sa probinsya, my immediate family-in-law are all based abroad. Kaya walang maga-aasikaso sa amin doon, given na may sakit na nga si Auntie Nen. Siya na lang kasi ang naiwan mag-isa sa ancestral house nila (with some helpers, of course).

Sayang nga, she passed away just merely 10-days after namin umalis ng Pinas. Sana nandoon kami to pay our last respects.

----------------

Anyway, my husband is in a dilemma. Uuwi ba siya ng Pilipinas o hindi? There's a part of him na gustong-gustong umuwi (lalo na at tinawag ang name niya bago mamatay nang makita pa namin sa Facetime), pero given our current situation, parang hindi feasible. Ang daming dapat i-consider eh:

BUDGET -- Ang mahal ng plane ticket na mabilisan. Mahina ang Ca$1,600 (o Php65,000) kung uuwi siya. Idagdag pa ang additional expenses like airport parking (for at least a week), expenses sa Pinas, contribution sa hospital bills and burial, etc. Aabutin siguro ng around Ca$3,000 (Php120,000). To be honest, dati madali lang sa aming gastusin ang ganyang amount. Pero dahil kabibili lang namin ng bahay at maraming naka-ambang gastos sa mgas susunod na buwan, malaki na iyon. Sobrang bigat, actually.

VACATION LEAVE -- Isa pa ito sa major concern kapag kailangang umuwi ng Pinas agad-agad -- may leave credits ka pa ba at/o papayagan ka ba ng boss/company mo? Sa case ni Ford, madali lang para sa kanya ang magpaalam (yung mga bosses na yata niya ang pinaka-compassionate employers sa mundo) pero he was alloting sana all his remaining leaves sa paglipat namin sa bahay. Medyo matagal din kasi maghakot at magsettle sa new house kaya kailangan niya umabsent ng matagal-tagal kasi wala naman kaming ibang aasahang tutulong sa amin. With a very clingy toddler, malamang siya lang ang gagawa ng bulk ng trabaho by that time.

By the way, may 3-day bereavement leave dito sa Canada pero it only applies to deaths of immediate family members eh.

LONG AND TIRING TRAVEL TIME -- We need at least 24-hours para makauwi sa Pinas (including na yung commuting time to/from airport, waiting times, plane rides, layovers, etc.). Mas matagal pa ang kakailanganin niya since sa La Union siya uuwi at malamang walang susundo sa kanya kasi nga nasa probinsya na lahat ng tao. So we're seeing na 3-4 whole days lang siya sa Pinas tapos babalik na sa Canada. Tapos back to work na rin agad. Talagang parusa sa katawan yun.

SOME FAMILY CONCERNS -- I am actually hesistant na payagan siyang umuwi kasi natatakot ako maiwan dito mag-isa with Nathan. I am useless here, if something happens, matutulala lang ako. I also feel so alone here, pakiramdam ko wala akong ibang maaasahan in case of emergency. Buti sana kung nasa Edmonton pa kami at maraming kaibigan. Saka physically, hindi ko kaya si Nathan mag-isa ng 24/7. By body is too weak at mentally, nakakabaliw kapag kaming dalawa lang. Kaya sobrang takot din ang asawa ko na iwan kami (haha) kasi kawawa daw ang anak niya dahil baka masigawan ko lang pag na-stress ako.

Pero dahil ayokong maging KJ, I told Ford that he could go. I told him that the decision is up to him. Tingin ko gusto nya rin umuwi dahil uuwi ang parents at sister niya from California. Yung brother niya from Qatar, nagpa-plano rin. Ang sabi ko lang sa kanya, timbangin niya nang maayos. Wag kakong magpa-peer pressure (lol) kasi iba-iba naman ang circumstances ng mga tao.

His grandmother passed away in May (2014) and he was able to decide to go home kaagad kasi nga madali that time. I was pregnant with Nathan that time at thankfully nasa second trimester na kaya I was feeling better. Tapos nasa Edmonton pa kami noon, marami kaming kaibigan na matatakbuhan. Wala ring problema sa budget kasi talagang settled na kami that time with a house na hindi kasing laki ang mortgage ng tulad ng magiging mortgage namin dito sa BC.

Hay, ito talaga ang isang malungkot when you are living abroad. Hindi ka basta-basta makakauwi kung may mga ganitong pangyayari. Naexperience ko na ito when my grandfather naman died in October 2014. I wasn't able to go home kasi nga manganganak na ako.

Anyway, whatever the husband decides, alam ko naman na maiintindihan yun ni Auntie Nen.

Thankful

It's been (almost) four years since I came to live in here Canada... and I am still amazed by this...

My life here is Canada wasn't always fun. I've had my share of ups and downs.

But at the end of the day, I am thankful.Because with all objectivity, Canada is indeed one of the best (and beautiful) places in the world to live in.