Wish me luck

Hello! I am taking a break from my cramming review to blog a bit. I need to de-stress lol.

I am actually quite nervous because in less than 13 hours from now, I'll be taking my citizenship written exam already. Yes, it's all happening so fast! If I pass this exam and interview, I'll take my oath of allegiance to Canada na in a couple of weeks (or 3 months at most). I'll share with you the full details of my Canadian citizenship application later on.

So yun nga, cramming ako as usual. I've already read this study guide several times pero gusto ko pa ring ulit-ulitin. I am already (almost) 39 years old, my memory is not as sharp as before. May insecurity na talaga ako sa memorization. But my husband assured me na "madali" lang naman ang exam, 20 questions lang -- 15 mulltiple choice and 5 true or false.

Oh well, let's see tomorrow.

After this exam, medyo makakahinga na uli ako. Almost two weeks ko na ring dalahin ang exam na ito eh. Last July 5 ko na-receive ang email na pinage-exam na nga ako.

Please wish me luck. I really want this over and done with. I promise that I will blog at least four times a week na talaga after this. Medyo napabayaan ko na rin kasi ang blog na ito. Ang dami-dami kong gustong i-document na hindi ko nagawa. Sayang ang panahon.

Salary increase celebration

June 27, 2018 (Wed). Ford's company just had their annual wage and work review and we were happy kasi syempre may salary increase ang asawa ko. The increase will take effect starting July.

To celebrate, nagpakain si Mayor sa labas. Where else eh di sa favorite naming Il Uk Jo Korean-Japanese Buffet Restaurant. Susme, parang nung Father's Day lang eh nandun din kami.

We were contemplating kasi kung sa isang ala carte restaurant kami kakain o doon (wala naman kasi kaming ibang gustong buffet restaurant dito). Nanaig ang pagiging praktikal, nanalo ang Il Uk Jo. kasi kung sa ala carte kami, hindi pa kami mabubusog sa $50. Sa Il Uk Jo, less than $55 lang eh busog na busog na kami. Yun nga lang, ang diabetes! Kaso may excuse naman kami to cheat di ba?

Children below 4 years old are free kaya isa pang gusto namin doon. Eh kasi hindi naman kumakain si TanTan ng food nila, sayang kung ipagbabayad namin tapos walang kakainin. Nagbabaon pa tuloy kami ng Mc Donald's Happy Meal for him.

But anyway, narealize namin na mas ok talagang kumain doon pag lunch time kasi mas mura ang rate. Mas makakamura ka ng around $15 for two persons.

Now about the salary increase.

To be honest, medyo malaki naman siya. Ang problema lang kasi talaga eh malaki ang tax. Sa compute ko, around 60% lang din noon madadagdag sa monthly income niya. At dahil nga lalaki ang gross income ng asawa ko, lalaki rin ang percentage ng income tax.

You know what, minsan bitter si Ford haha. Kasi sobrang daming privileges daw ng low-income families - at the expense syempre of middle-income earners. Kawawa raw talaga ang professional class kasi sila ang talagang nagsa-subsidize sa lower class. Syempre ibang usapin ang sa upper class.

I can't blame him. Nakakalula naman talaga ang annual income tax niya. Equivalent na sa yearly income ng isang 'ordinaryong' empleyado dito.

Not that super laki ng income niya. Kung sobrang laki nun eh di sana hindi na namin kailangang mamroblema sa pagbili ng bahay dito sa BC. At sana hindi na namin kailangang magtipid. Sadyang malaki lang talaga ang deduction sa kanya kanya ganun.

Pero usapan lang naman yung bitterness na yun, syempre talagang nagpapasalamat kami. Ang sabi ko nga sa kanya, mas mabuti ng siya ang nagsu-subsidize kesa kami ang under welfare. Hindi naman maganda sa pakiramdam na umaasa ka sa tulong ng gobyerno noh. When he lost his job in Edmonton, nakakakuha siya ng Employment Insurance (EI) from the government every 2 weeks. And although he paid for that insurance (through monthly deduction sa sweldo niya) and is very much entitled to it, nandun pa rin yung feeling na ayaw mo ng ganun. Na mas ok pa rin na may trabaho ka at kumikita ng sarili mong pera.

Salamat po, Lord, for all the blessings!

Always check the receipt

I went back to tracking our expenses since we got back here last June 8. As I have mentioned in my previous post, naglilista na talaga ako ng mga nagagastos namin everyday para namomonitor ko kung magkano ba talaga ang total expenses namin every month.

At nawindang ako ha! In 20 days na nandito kami, would you believe na $2133.04 (o around Php85,500.00) na ang nagastos namin? Walang fixed expenses (like apartment rental, electricity, phone, insurance, etc.) na kasama yan ha. Talagang mga purchases lang.

Grabe, ang gastos ko talaga. When Nathan and I were in the Philippines, sobrang liit lang ng gastos ng asawa ko. Ako talaga ang factor kung bakit hindi kami yumayaman lol!

Oh well, sabi naman ng asawa ko eh ayos lang yan. Kasi may mga pinagkagastusan naman kami na hindi naman palagi -- katulad ng renewal ng costco membership ($60), bike at helmet ni Nathan ($103), graduation cash gift for Ford's inaanak in the US (USD100 or CAD135), etc. Saka dahil matagal kaming nawala, ubos talaga ang grocery stock dito sa bahay (hindi kasi nagluluto ang asawa ko) kaya malaki talaga ang napamili naming pagkain the past 3 weeks. Tapos bumili pa kami ng mga Pyrex glass food containers at ilang frying pans. Ah basta, try kong pababain ang expenses namin next month. Kailangan talagang magtipid kasi nga magkaka-bahay na kami uli. Ang dami-daming gastos!

Anyway, medyo nagka-backlog ako sa pag-tabulate ng expenses namin kasi nga may mga pinagawa sakin ang asawa ko the past nights. Kagabi ko lang naayos uli ang listahan ko.

And guess what, ito ang nadiscover ko:

Twice akong na-charge sa popcorn! Waaaaah!

I know na $1.00 lang yan (plus 5% tax) kaso nakakasama pa rin ng loob syempre. Php42 pesos din yan kung iko-convert.

I don't blame the cashier naman kasi I am sure she didn't intentionally scan the item twice, overly sensitive lang siguro ang scanner. Ako naman was busy putting the other items on the counter kaya hindi ko rin napansin. But I should have checked the receipt after. Pwede namang pasadahan ng tingin saglit.

This isn't the first time that it happened to me in Dollarama. Probably two years ago, I paid $30+ something without checking the receipt. Medyo nabigla ako sa total amount na lumabas sa screen but I paid anyway, without bothering to check the receipt. Two days later, nang makita ko ang resibo sa bag ko, I was shocked kasi may unang tatlong $3 sa list of purchases ko. Talagang wala akong binili na ganun kahit anong isip ko. Kaya pala umabot ng $30+ ang total ko kasi almost $10 na yung na-mischarge sa akin. Pero syempre wala na akong nagawa, pano ko pa babawiin yun? Sobrang nanlata talaga ako.

Hay tapos eto na naman ako. Buti nga yung $1 ang nadoble. Paano kung yung $4?

Lesson learned na talaga! From now on talagang babantayan ko na ang pag-scan ng items ko sa lahat ng bilihan. Tapos iche-check ko ang receipt after.

I bought a Juicy Couture bag

I promised myself (and my mother) that I won't be buying bags for the time being. I have lots already, at hindi ko naman nagagamit talaga dahil ako ay dakilang tambay sa bahay lang naman. And you know what, there was even a time in my life na mas marami pa ang bags ko kesa sa damit ko na kasya (kasi nga sobrang tumaba ako noon at naubusan ako ng masusuot). I am not exaggerating, super dami ko talagang bags as in! Magkukuwento na lang ako ng bag addiction ko in a separate post, oki?

Anyway, I got bored yesterday so the good hubby took me to Winners-Homesense in Coquitlam na lang para malibang. Medyo house-mode na uli kasi kami ngayon dahil may bago na kaming bahay na lilipatan.

Yung Winners nga pala ay bilihan ng mga branded stuff (clothes, shoes, toys, bags, house items, etc) at lesser price. Yung Homesense naman na kapartner niya ay pang lahat ng gamit sa bahay.

The moment we entered the store, nag-aya na agad si Nathan sa toys section. Sumunod ako pero napatingin ang mata ko sa bags section din. Haha, pinabayaan ko na silang mag-ama at ako'y naningin muna ng bags.

Eto agad ang kumuha ng atensyon ko. I am drawn sa mga floral thingy talaga na ganyan. Tapos sling bag pa. Sobrang gustung-gusto ko ng sling bag kasi napaka-convenient gamitin lalo na at may bata ako na palaging kasama.

Original Price is $80.00

I checked the price at namurahan ako -- $39.99 + 12% tax. Sabagay hindi naman kamahalan ang material.

Bitbit-bitbit ko siya the whole time na nagtitingin kami ng mabibiling gamit sa bahay. My mind was telling me to just leave it behind kasi nga ang dami ko ng bags kaso I didn't have the heart to do it. Type ko kasi talaga haha! Ang gaan pa kasi... saka sabi ko ke Ford wala pa akong Juicy Couture na bag. I know na pambata ang JC kaso yung design naman na ito eh pwede na sa age group ko lol.

Wala namang kontra ang asawa ko ever. In fairness, hindi ako kinokontra nun sa bilihan. Pero syempre kunwari nagpapaalam pa rin ako hehe.

Ayan, me bago na naman akong bag. My first this 2018. Last year super dami kong nabili, puro mahal pa -- Michael Kors, Kate Spade, Furla, Tory Burch, Dooney and Bourke, Herschel, etc.). Kaya malaking improvement na ito ha.

Pero sige na nga, once a bag addict, always a bag addict.

TanTan Stories: Shopping

June 22, 2018. I saw a video clips on Facebook of kids crying while being left at the airport by their OFW mothers. Na-touch talaga ako, nangilid pa nga ang luha ko. Just less than 2 weeks ago, nasa aiport din kami ni Nathan -- pero magkasama kami at hindi ko siya kailangang iwanan.

I showed the video to Nathan and hoped that at age 3 1/2 eh medyo maintindihan na niya that he's lucky because he gets to be with his mother 365/24/7.

After watching the clips, he innocently asked me where the mothers are going. I answered that they were going somewhere far to work.

Medyo natigilan siya at parang nag-isip. Then after, he told me: "Eh di ba ang mommy, shopping? Ang daddy, work?"

Ano raw? Parang di ako sure sa narinig ko so I asked him to repeat what he just said.

"Eh di ba ang daddy punta sa work? Ang mommy punta sa bilihan. Sa shopping. Kasi ang boy, work. Ang girl, shopping. Kaya pag big na ako, work na ako kasi boy ako."

OMG! Grabe ang hagalpak ko! Tawang-tawa talaga ako as in!

Pero narealize ko lang later on na ganyan pala ang concept ng gender roles ng anak ko. Masyadong limiting. Macho-mentality. Oh well, kids learn from what they see. Sa paningin niya pala, puro lang ako shopping lol.

Kaloka, makapagtrabaho na nga nang di nalilimitahan ang tingin sa akin ng anak ko bilang taga-shopping lang. Joke lang. Parang me choice naman ako at this point.

Movie Tickets From Costco

The last time Ford and I were able to watch a movie here in Canada was in July 2014 pa sa Edmonton. I was five months pregnant with Nathan that time at talagang nanood kami ng KathNiel movie (lol, jologs!) kasi alam namin na after I give birth, matatagalan na talaga uli bago kami makanood ng sine.

And fast forward to four years later, hindi na nga kami nakanood haha! Kung merong Filipino movies that we want to watch, nagpe-pay-per-view na lang kami sa TFC.TV. To be honest, hindi naman kami mahilig talagang manood ng sine kaya keri lang. Sa Netflix lang eh solved na kami.

Pero syempre I still wondered kung kelan nga ba kami uli makakapasok sa sinehan, lalo na at may movie house dito malapit sa amin na palagi naming nadadaanan.

Pero wag ka, just a couple of days ago, we heard our son saying na gusto niyang manood ng Incredibles 2. Puro kasi yan ang laman ng youtube ngayon.

Haha, napag-usapan na namin ni Ford ito not long ago. Sabi namin makakanood kami uli ng sine pero for sure pambata ang palabas dahil nga kay TanTan. Eh parehas pa naman kaming di mahilig sa mga ganyan. Pero syempre no choice kasi ang batang yun ang sentro ng buhay namin lol.

At eto na nga, nag-aya na ang bata. I've seen several FB friends na nagsasama na ng anak sa sinehan, na mga mas bata pa kay Nathan, so I agreed na rin with hubby na manood na nga kami ng sine. Siya naman kasi ang hindi makatiis sa request ng anak hehe.

Ang technique namin kapag manonood ng sine is to buy the tickets in Costco. Mas good deal kasi.

Landmark Cinemas yung movie house na malapit sa amin kaya syempre ito na ang binili namin (meron din silang Cineplex):

For Adults (two pax)

For Kids (one pax)

Haha, medyo naguluhan si Nathaniel kung bakit "big" daw yung ticket. Ang idea niya kasi ng tickets ay maliit -- as in yung tickets na lumalabas sa mga arcade games haha!

Actually yung cardboard na yan ay for payment purposes lang naman. Pagkabayad mo sa cashier, pupunta ka sa may area ng Manager at siya ang magbibigay ng actual tickets.

We paid a total of $42.50 for the tickets ($28.99 + 11.49 = 42.50 + 5% tax). Approximately Php1,700.00 na iyan.

(Note: I didn't know until now na wala palang PST o Provincial Sales Tax na 7% ang movie tickets)

Now how much were we able to save?

Kung sa cinema kami mismo bibili ng tickets, $12.99 each ang adult at 8.99 ang bata. So aabutin ng $36.72 ang three tickets (tax included na).

Yung difference na $5.78 lang bale ang worth ng two medium drinks and two medium popcorn for us ni hubby at snack pack (one small drinks, one small popcorn, at one candy treat) for Nathan. Kaya sobrang good deal na talaga. Ang mahal ng pagkain sa sinehan, alam nyo naman. In fact, yung snack pack nila for kids ay worth $9.00+ na (according to Landmark Cinemas' website).

So there, if you want to watch movies with popcorn and drinks, at dalawa kayo (hindi pwedeng isa o odd number kasi nga good for two ang binebenta nila), better buy sa Costco. Sobrang sulit din yung tickets for kids. Ang drawback nga lang is that you have to be a Costco Member to be able to purchase from them.

We'll be watching later tonight (Friday) and we're excited. Sa totoo lang di kami excited ni Daddy Ford sa Incredibles 2 kasi nga di naman kami mahilig doon pero syempre looking forward kami sa first movie experience namin as a family. Nagreserve na kami ng seats online kaya sure na na makakapanood kami.

Chikahan ko uli kayo later! =)

#CheapEats: Fresh Slice (pizza by the slice)

Ever since I got diagnosed with diabetes last year, ito na lang yatang Fresh Slice ang kinakainan ko sa mga foodcourt. Kasi dito per slice ang bili ng pizza at tantyado ko na that my sugar level wouldn't rise kung isang slice lang naman ang kakainin ko. In fact, I noticed na kapag ito lang ang kinakain ko for dinner, nababawasan ako ng weight haha. Sabi ko friend ko, meron daw isang food talaga na no matter how "unhealthy" or "fattening" ay makakapagpapayat sayo. Hmm, totoo kaya yun?

Anyway, if you're on a budget din at ayaw mong mag-splurge ng $10-13 sa foodcourt, mag-Fresh Slice ka na nga lang.

Maraming flavors to choose from (minsan nga lang you have to wait kung naubos yung gusto mo at nagbe-bake pa sila):

A slice only costs $1.99 (classic flavor) or $2.59 (feast flavor). Pwede ng ipambayad yung mga barya-barya mo sa bulsa. Additional $1.00 if you want to add a cup of pop (or softdrinks).

Ayan for $3.77 (tax included), may dinner na ako. Around Php150.00 na yan pero syempre dito sa Canada mura na yan hehe.

I always order the "all meat" flavor kasi feeling ko sobrang nabubusog ako talaga sa protein. Very filling siya. At ang sarap din ng Diet Pepsi nila ha.

Solb na ako talaga dito! No guilt-feeling pa. =)