I returned a dress

I was getting desperate. It was 8 days before the wedding we'll attend to and I still didn't have a dress. Tsk, ang hirap pala ng walang available-dress-to-wear sa closet. You see, I don't work and we seldom attend parties that require a dress kaya wala talaga akong mga ganyan. In fact, the last event na nag-dress ako was in November 2016 pa, sa wedding ng first cousin ko dito sa Surrey.Naisip ko nga na isuot na lang yung dress na sinuot ko noon kaso nang sinukat ko, ang sagwa. Ewan ko nga ba.

I have a weird body rin kasi kaya choosy ako sa dresses. I have big arms, huge boobs, and small hips. Tapos ang laki pa ng tummy ko. Ang hirap talagang humanap ng damit na bagay sa totoo lang.

Then last Friday, we passed by Hudson's Bay in Metrotown and I saw this dress (the light old rose at the back). Naisip ko, baka pwede na yun. I am sure na may size ako kaya hinanap ko. That's one thing I like here, "normal" lang ang size ko.

Pikit-mata, I bought it for $99.68, tax included. It was my most expensive clothes-purchase to date. And the worst part was, I didn't feel good pa wearing it. Parang lalo akong tumaba.

Pero objectively, sukat na sukat siya sa akin. Saka ang lakas maka-sosyal ng tela, wedding party-appropriate pa talaga. Saka may sleeves. Since I have big arms, never talaga ako nag-sleeveless. Biggest insecurity ko talaga yan eh.

Naisip ko na lang na bibilhin ko na lang tutal I can return it naman. Grabe, may "I-can-return-anyway" mentality na rin ako na parang taga-dito! Dati kasi pinagsasabihan ko si Ford na wag bili ng bili kapag hindi naman sure tapos ibabalik after. Bad habit kako yun.

Right after purchasing it, naisip ko na agad isoli haha. Imagine, I still would have to look for shoes/sandals at a formal bag to go with it. Again, wala akong mga formal accessories na ganyan. Very casual lang kasi talaga ang mga outfit ko in the past. Tapos I gained so much weight pa so I lost interest in dressing up.

Naghanap-hanap lang ako saglit ng shoes pero talagang alam ko na that I will return the dress lol. I really wasn't happy with it. Binili ko lang talaga as panigurado that I will have something to wear just in case wala na talaga akong mahanap. Kaso how can I wear it without shoes?

Thankfully, I found a short casual dress at guess what -- Walmart! Nadaanan ko lang tapos nakita kong may potential. I fitted it at ayon, ayos naman! At dahil Walmart, given na na mura siya at $22.37 (tax included).

When I told my husband that I will buy it for the wedding, he commented: "Ang pangit naman nyan." I justified that it's a lot better than the expensive dress that I bought in Hudson's Bay. Tapos hindi ko na kailangan ng new shoes kasi I have a black sandals na na bagay sa dress. I also assume na hindi naman ganun ka-formal ang wedding reception kaya pwede na siguro yun.

We returned the $100-dress yesterday and I was so happy! Parang may mabigat na nawala sa dibdib ko haha. Hanggang di kasi nasosoli eh dagdag pa siya sa isipin ko. Returning an item here is so easy, no questions asked. Basta may resibo, attached tag, at within the return-day policy pa, they will accept it. Dapat lang dala yung card na ginamit pambili.

So now my realization. Dapat mag-stock na talaga ng ako ng dresses and other formal accessories para kapag may mga ganitong event eh hindi na ako mangangarag. I am getting old na rin (I'll be 39 in a few days) kaya dapat medyo age-appropriate na rin ako magdress-up.

New Relatives in Surrey

I haven't blogged pa pala that I have a newly-found relative here in Surrey. Ang lapit lang ng bahay nila dito sa amin, pwede ngang lakarin.

I didn't really know Kuya Nilo. Kahit si Mamoosh hindi siya kilala (pero kilala niya si Mamoosh). They saw each other sa burol ng father ni Kuya Nilo sa Lolomboy at noon nga nagkatuntunan na nandito rin ako Vancouver. Basta parang cousin ni Mamoosh ang parents niya (both sides ha).

Kuya Nilo instantly added me sa FB pero dinedma ko. Kasi nga hindi ko naman kakilala. Tapos minessage niya ako na kamag-anak daw niya ako lol (hindi ko pa kasi nakakausap uli si Mamoosh noon kaya hindi ko pa alam). After a few minutes of chatting, ayun nagvoice call na. Sobrang daldal haha, nakakatuwa. Kapag daw nalalaman niya na may kamag-anak sya sa lugar kung nasan siya (tumira na kasi siya sa iba't ibang bansa bago nagsettle dito sa Canada), talagang pinupuntahan niya.

He went back to Canada after malibing ng tatay niya. One week lang talaga siya sa Pinas. The day after he arrived (June 24, 2018), we went to their house to meet him and his wife Ate Rosie and to pick up na rin yung padala ni Mamoosh. I was so happy kasi nga he told me pwede kaming makidala hehe. Kababalik ko lang ng Pinas noon pag talagang ganyang offer eh gina-grab ko!

So yun, may new relative ako dito sa Surrey. Nakakatuwa talaga. Kuya Nilo and Ate Rosie are having their church wedding this August 25 and they invited us. Magkikita-kita daw kami ng ibang kamag-anak namin dito sa Canada at US, at pati na rin ilang kababaryo sa Lolomboy. Nakaka-excite din. Hindi ko sila kilala pero alam nyo naman, nagiging close ang mga magkakamag-anak dito bigla kapag nagkatagpo-tagpo.

---------------------------------------

By the way, ito nga pala yung pinapakidala namin kay Kuya Nilo.

Insert one pack of Red Ribbon macaroons

Medyo mabigat din yung chocolate coins ni TanTan haha! Konti lang kasi ang nabaon naming chocolate coins kaya naubos na agad, eh sobrang paborito ni TanTan that time kaya nagrequest kami sa Lola Mamoosh niya.

Ensaymada talaga ang gusto ko kaso ang bilis mag-expire eh, kaya macaroons na lang. Akala ko ako lang ang kakain kaso nakihati ang asawa ko. Hay naku, tanong ako ng tanong sa kanya kung ano ang gusto niya, ang sasabihin wala. Tapos pag nandyan na pagkain ko eh makikiagaw. Hmmmp.

Yung Fissan pala was so effective sa akin. Nung nasa Pinas ako eh nangangati at ngpapantal pantal ako sa may breast area dahil sa init at pawis, yang Fissan ang nakatulong. May baon naman ako kaso dahil summer din dito sa Canada, nagpadala pa ako ng isa to be sure na di ako mauubusan.

My picture was stolen by Kawaling Pinoy Recipes

I must have liked Kawaling Pinoy Recipes Facebook account a long time ago, I don't really remember. But I keep seeing its posts on my newsfeed.

And then one time, I saw one familiar photo.

Naisip ko agad, ay kamukha ng picture ko. I let it pass.

And then after some time, I saw it again. Hmmm, kamukha nga talaga. I have taken millions of photos already (seriously) pero alam ko pa rin naman kung ano ang pinagkukuha ko. But again, I disregarded my feeling. Naisip ko malamang kamukha lang talaga. Hindi lang naman ako ang gumagawa ng ganung puto using a rice cooker as steamer at gumagamit ng ganung colorful silicon molder.

Tapos nakita ko uli sa newsfeed ko. Ang kulit talaga, nagpapapansin sa akin.

That's when I decided to check my IG and this blog post. Hala, picture ko nga!

I actually felt bad. Pakiramdam ko talaga ninakaw ang picture ko. Fine, hindi naman maganda ang picture na yan, hindi rin maganda ang pagkagawa ko sa puto as I have mentioned on the blog, but still it is mine.

Here's what Kawaling Pinoy Recipes says about its account:

Kawaling Pinoy Recipes

Kawaling Pinoy Recipes™ is a collection of delicious and easy to prepare Filipino recipes compiled from various sources around the web.

Sa pag-browse ko sa FB, ayun naconfirm ko na tagpi-tagping pictures nga ang pinaglalagay nila sa mga posts nila. Compilation daw? Kahit compilation, dapat properly documented at cited ang source. Ang nangyari eh pulot na lang ng pulot ng picture sa internet kaloka.

Oh well, pabayaan na nga. Sana lang talaga magka-decency ang mga tao na rumespeto sa mga bagay na hindi kanila. Asa pa.

More Pinoy Hotdogs in Canada

We went again to the newly-opened Lucky Supermarket last August 9 so I was able to observe more.

The one thing I noticed, ang dami ng Pinoy hotdogs na binebenta ngayon ha.

Noong bagong dating ko sa Canada, itong Pinoyfoods Tender Juicy Hotdogs lang ang meron eh. Pero bukod sa hindi siya pula, sobrang layo ng lasa sa Pinoy hotdogs talaga. I am surprised na may bumibili pa rin pala nyan kasi nagdagdag pa sila ng flavor/variety oh.

Then eventually nagkaroon nga ng Filipino Style hotdogs. Dati sa Alberta lang meron nito eh. Nakalipat na kami dito sa BC nang nag-expand sila dito.

Tapos ngayon meron na rin palang Fiesta Hotdogs ngayon. Ngayon ko lang yan nakita actually, kasi parang wala naman niyan sa T&T Supermarket at Henlong Market. Sa mga small Filipino stores may tinitinda ring variety ng hotdogs, ewan ko lang kung meron sila nyan.

I still have a lot of Purefoods Hotdogs and Martin Purefoods Hotdogs on our freezer kaya hindi muna ako bibili. Pero talagang titikman ko rin yan soon.

I am happy kasi mas dumarami ang Filipino products (kahit na gawa dito) na available dito sa Canada. Pang-iwas homesick nga kasi ang mga yan. We might be living faraway from the Philippines pero at least nakakakain pa rin kami ng mga pagkaing swak sa bitukang-pinoy.

Birthday Wish 2018

Good health for me and my loved ones. That's my only birthday wish this year.

Courtesy of Bitmoji

I am not the one who usually wish for good health during birthdays. Siguro kasi taken for granted ko talaga ang health matters na yan dati. But now that I am nearing 40 (I'll be 39 this year), iba na talaga ang pagtingin ko sa buhay.

It was around this time last year when I learned that I have diabetes. Tapos ang dami-dami ko pang ibang sakit, pinakyaw ko na yata lahat. Every day, I am living in fear na baka hindi ko na makitang lumaki ang anak ko kasi nga I feel so weak. Parang I have a body of a 70-year-old na (seriously).

I really am wishing and hoping now for a longer and healthier life for my husband and son.

I also wish good health for them syempre. At sa mga mahal namin sa buhay, most especially to our parents who are in their prime na. My father-in-law was recently diagnosed with a serious illness and we are praying that he'll get through this. My son needs his grandpa and we are hoping that they can spend more time together pa.

Baha sa Pinas

Grabe ang naging baha sa Pinas the past days. I had a brief video call with my niece last Sunday (August 11) there and this is what she showed me.

Yan yung ancestral house namin (mother side) in Lolomboy, Bocaue, Bulacan. Lubog talaga. Lahat ng kamag-anak namin doon talagang apektado.

Puro baha ang nakita ko sa FB newsfeed ko. Nakakaaliw lang tingnan na parang nakakainggit din. Sa totoo lang, ang saya-saya kasi ng pakiramdam kapag baha. Naalala ko ang kabataan ko, walang pasok at feeling holiday talaga.

Pero syempre I truly feel bad for the people there. Nakakaawa na talaga ang mga Pinoy na bugbog na bugbog na sa dami ng kalamidad na dumarating sa bansa every year. Kahit na sabihing sanay na sila sa baha, haler ang hirap-hirap pa ring maglinis pagkatapos. Sana nga kung once a year lang, pero hindi eh. Several times in a year. Lalo na sa Lolomboy (where I grew up) na maghigh tide lang eh nagkakatubig all around.

I am thankful though kasi mataas at hindi binabaha ang bahay namin sa Marilao. At least hindi ko na iniisip ang kalagayan ng nanay ko. Once lang namin na-experience ang bahain talaga, noong Ondoy in September 2009.

Hay, it is during times like these na naiisip ko na sana makuha ko lahat ng kamag-anak ko sa Pinas at madala ko dito sa Canada. Actually hindi nga lang kamag-anak eh, pati mga kaibigan at kakilala, at buong sambayanan Pilipino na nga kung maaari. Ang laki-laki ng Canada, kasyang-kasya pa ang 100 milyung Pinoy.

Last night, my husband informed me that there will be a water service interruption here in our apartment today (from 10am to 5pm daw) kasi may gagawin. Grabe ang shock ko, instant panic agad! Then later on I realized na ang OA ko. Ang mga kababaryo ko nga sa Lolomboy ilang araw (o buwan o taon?) nang namomroblema sa kawalan ng tubig tapos ako eto nagi-inarte sa sandaling oras na mawawalan kami (na with notice pa kaya pwedeng paghandaan). Tsk, first world problems talaga noh?

Edmonton Trip 2018: Souvenirs

I regret not getting 'enough' souvenirs from our trip to Alberta last week. Ito lang ang mga nabili ko.

I wanted to buy non-magnet souvenirs pa sa Banff kaso we were running out of time already. Medyo matagal kasi ako mamili kasi nga gusto ko mura hehe. Kaso hinahabol namin na makarating sa Edmonton ng wag naman super late kasi nga inaantay na kami ng pinsan ko dahil dadaan kami sa kanila for late dinner. Oh well, babalik at babalik pa rin naman kami sa Banff kaya next time na nga lang.

Sa Edmonton naman, iisa lang talaga ang alam ko na bilihan ng souvenirs -- yung small kiosk near Dollarama sa West Edmonton Mall. I found a nice magnet na nag-iisa na lang so I grabbed it na rin kahit na $10.50 sya. May ibang nice na souvenirs kaso sobrang pricey dahil nga nasa mall ang puwesto.

Yung Valemount magnet ay binili ko lang sa convenience store ng gas station na palagi naming hinihuntuan at kinakainan (may A&W Restaurant rin kasi). Naisip ko dapat may souvenir din kami doon.

Sayang hindi ako nakabili ng Alberta magnet waaah! Medyo nagpigil nga kasi ako. Imagine, $34.95 (o Php1,398.00) na agad ang nagastos namin sa mga magnets na yan.

When I posted this picture on Instagram, may dalawa akong friends na 'bumati.' Nakakainggit daw at wala daw bang tira-tira. Hay, kung pwede nga lang bang mamigay eh bakit hindi. Kaso talaga kasing mahal ang ref magnets dito sa Canada kaya hindi pwedeng pakyawin kasi mamumulubi ka. =(

Anyway, I can't wait na makalipat na kami talaga ng bahay para ma-display na namin ang mga recently acquired travel souvenirs namin. Medyo konti pa lang naman sila kasi nga kakasimula lang namin, but still, nakaka-excite syempre.